چشم هایت را که بر هم می نهی شب می شود
مطلع ابیات اشک چشم زینب می شود
می کند هر ناله ات یک موی زینب را سپید
گیسویش بی لطف دستت، نامرتب می شود
آه ،راحت می شوی از درد اما بعد تو
سینه ام از دردهای تو لبالب می شود
بازوی غمخوار حیدر را شکسته یک غلاف
با همان،قنفذ نصیبش،پست و منصب می شود
آن‌که ما را غرق غر...