پر ز دردی بی نهایت، صفحه‌ی رخسار توست
غرقِ اشکی سرخ، رنگِ گریه‌ی خونبار توست

اشکِ تو حاکی، ز داغِ چادری خاکی است، نه؟
چادری که شاهدِ دستِ امانت‌دار توست

دستمالی زرد، آیا نزدتان محفوظ نیست؟
قسمتی آیا از آن، پیچیده در دستار توست؟

گوئیا دستی شکسته، پیشِ رویت هر شب است
شاهدِ دستِ دعایی، دیده‌ی بیدا...