وقتی که دید آینه لبخند ماه را
پنهان نمود در دل خود نقش آه را

خورشید بود و ماه و چهار اختر نجیب
در خانه ای که داشت چنان فر و جاه را

جان میگرفت در دل شب، مهر بی فروغ
از ماه میگرفت صفای نگاه را

از بس غریب بود جز ان چاره ای نداشت
تا آشنا کند به غمش قلب چاه را

شمشیر در نیام و به دل زخم روی زخم
همدم ...