وقته عزای
ختم رسولان است
علی پریشان است
فاطمه گریان است

وَ آسمانه
مدینه اش تار است
محزون دلدار است
آهش شرربار است

میرود آه ز دنیا
آن رسول جهانی
آن نبیِ مُکَرَّم
الگوی مهربانی

میدهد جان و گیرد
دخترش را در آغوش
روی زانوی حیدر
میرود دیگر از هوش


آه و واویلتا آه


بند دوم

...