همین که با خودم گذشته را مرور می کنم
از اینکه مشهد آمدم حس غرور می کنم

اگرچه غرق آتشم ولی به درد می خورم
برای مشعل حرم شراره جور می کنم

راه درازی آمدم به سینه دست رد نزن
از این به بعدجز تورازسینه دور می کنم

بال پریدنی بده سپس ببین که هر سحر
کبوترانه از دل حرم عبور می کنم

طلعت بی کران...