همان خدا که جهان را کشیده سویِ حسین(ع)
نبُرد آبِرویَم را به آبرویِ حسین(ع)

گرفته حالِ خوشم را گناه! دارم باز-
فرار میکنم از معصیت به سوی حسین(ع)!

تبسّمی زده و توبهٔ مرا بخشید
فدایِ چشم خطاپوش و خُلق و خویِ حسین(ع)

همانکه رفت و رسانْد إنقطاع را به کمال
مقام قُربِ إلهی شد آرزویِ حسین(ع)

به کوچه؛ ...