هر چند که شد سفید؛ تارِ مویَت
یک ثانیه برنگشت خُلق و خویَت

دلواپس و مهربان...کماکان دلسوز
تغییر نکرد خصلتِ نیکویَت

دق داد حسن(ع) را غم بیماری تو
هنگام نماز؛ لرزش زانویَت...

بالای سرت حمدِ شفا خواند و گریست
شد دستِ حسین(ع) بهترین دارویَت

در حسرتِ آغوشِ تو هر روز غروب-
زینب(س) چه غریبانه می آمد سو...