هر واژه در غزلها سمت تو سو بگیرد
از چشمه ی لبانت دریا سبو بگیرد
در رو به روی صحنت باران وضو بگیرد
خورشید در حریمت از کعبه رو بگیرد

صد واژه از نگاهت بر دفترم ببارد
چشم تو بعد ده قرن مضمون تازه دارد

سرگشته تر ز بادیم غیر از تو کو پناهی
جز بغض و کینه با تو کو در جهان گناهی
ما را رها کن از خود با ...