هر شب ستاره ریزم و شب را سحر کنم
بر آفتاب گریم و بی ماه سر کنم

زهرای کوچک علی ام کز امام خویش
در موج غم چو فاطمه دفع خطر کنم

شب ها به موج غصّه زنم خویش را به خواب
تا گریه مخفیانه برای پدر کنم

بابا برو ز خانه برون روزها که من
بنشینم و نگاه به دیوار و در کنم

فضّه تو ساعتی پدرم را به حرف گیر
تا من ...