هجده بهار بر گل عمرم دمیده است
حالا چه زود فصل زمستان رسیده است

قدّم رشید بود و غم همسرم بلند
از احترام اوست که قدم خمیده است

از طرز راه رفتن خود رنج می کشم
زینب مرا خمیده خمیده ندیده است

در سینه ی شکسته، نفس گیر می کند
این درد استخوان نفسم را بریده است

تنها نه گوشواره ام افتاد روی خاک
آن ضربِ د...