نیمهٔ مَهِ شعبان،من گرفته ام اِحیا
تا شود مرا شامِل،لطف مهدیِ زهرا
بی پناه و گمراهم،سَیّدی بده راهم
من گدای تو هستم،دل به لطف تو بستم
یَابن زهرا یا مهدی...

مالِ شُبهه و غفلت کرده غرقِ عصیانم
گرچه من گنهکارم،سَیّدی پشیمانم
گشته زار و آواره،این گدای بیچاره
سوز و اشک و آهم دِه،نَزد خود پناهم دِه
یَاب...