نیست دردی کُشنده تر ز فراق
استخوان آب میکند مرفاق

غم دوری تو مصیبت شد
شده ام با همه بجز تو عیاق

عمری از دیدن تو محرومم
گله از چه؟ ندارم استحقاق

از گناهِ زیاد خسته شدم
شده پرونده ام پُر از اوراق

اشک چشمِ مرا دو چندان کن
چونکه محتاجِ گریه اند عشاق

اِکفیانی؛ غریب و تنهایم
وَانصرانی...