نُه شب گذشت و بنده ز رویِ تو رو گرفت
بیراهه رفت و جایِ تو، با غیر خو گرفت

این نفسِ تیره بخت، که شد صاحبِ دلم
تقوا هر آنچه بود ز من، مو به مو گرفت

شیطان نشست در دلم هنگامه‌ی سحر
از من دوباره فرصت هر گفتگو گرفت

عصیان، امید و آرزویم را به باد داد
پیشِ تو هر چه داشته‌ام آبرو، گرفت

عمری است تر نگشته ...