نمی بینی از غصّه لبریزم و
نمی بینی از دوری آشفته ام ؟

باشه، کربلا رام نده، لا اقل
بشین پایِ حرفای ناگفته ام ؟

از اون اربعینی که پیشت بودم
شدم عشقم ، اونقدر مأنوس تو

که یک ساله چشم انتظارم بیام
بازم جزو مَشّایه ، پابوس تو

پیاده روی بین دو تّا بهشت
از این بهترم میشه اصلاً مگه ؟

نمی فهمه وایسادنو ...