نزدیکه ظهره... زینب به زحمت
بستر رو برده... بیرونِ خونه

روی لبش «إن‍ّ...نا راجِعُونه»
مثل حسینش...بی سایه بونه

غرقِ إض‍/طرابه
زندگیش/عذابه
سایه بون/نداره
زیر آ/فتابه


نزدیکه عصره...بی تابه زینب
میلرزه دستاش...میسوزه تو تب

روضه میخونه...با سوز آهِش
افتاده یادِ... گودال و مرکب

اشگ من/رو دیدن
رو ج...