نخواهد خورد هرگز غصه‌ی مال و منالش را
گدای مرتضی میگیرد از او رزق سالش را

تمام نوکران دلخوش به یک لبخند اربابند
خوشا قنبر که لبخند علی خوش کرده حالش را

کبوتر بچه‌ی دل عاشقانه تا نجف پر زد
صد و ده بار دورش گشت و قیچی کرد بالش را

مِیِ کهنه صد و ده ساله شد در خم به حرف آمد
کز انگور ...