دلم هر بار از شادی به سمت غصه مایل شد
دوای دردهای لاعلاج من شمایل شد

همیشه در مصاف غم ، نجف داده است تسکینم
خروش موج را تسکین فقط آغوش ساحل شد

شبی از دوری ایوان طلا در صحن گوهرشاد
چنان بارید چشمم؛ خاک مشهد تا نجف گل شد

درون سینه‌ام سنگ سیاهی بود جای دل
زدم بر سینه سنگ عشق حیدر را...