ناله از چوب برآمد که چرا در شده بود!
کوچه باران زده ی روضه ی مادر شده بود

پیش مردی که دلش سوخته از هُرمِ جفا
زندگی با هوسِ مرگ برابر شده بود

یاسِ یاسین سپرِ حق شد وافتاد زمین
آسمان شاهد بر پاییِ محشر شده بود

نوک مسمار که آرامش از آن خانه گرفت
تیر غم بر جگر فاتحِ خیبر شده بود؛

هیزمِ پشت در و شعله...