میان حجره مردی می دهد جان
دل گردون ز داغ او پریشان

غریب است و غریب است و غریب است
امامی که به حجره می دهد جان

بسوزد جان هستی در عزایش
بگرید آسمان چون شمع سوزان

بیا ای دیده ی لبریز ماتم
برای غربتش اشکی بیفشان

بخود می پیچد از زهری که خورده
بخود می پیچد اما زار و لرزان

ز زهر کینه پرپر می زند او
چو...