مهی که درهمه عمرش، خدای باور بود
فضای مکتب توحید، از او منّور بود

کسی که خوانده نبی بضعة النبی او را
گُل همیشه بهار بهشت کوثر بود

حدیث سلسله ی او زبانزد همه شد
فروغ بخش دل عاشقان حیدر بود

سرود هجرت او تا به توس از یثرب
برای اهل ولایت ،چه درد آور بود

شرر به خرمن جانش زدند درغربت
دلش از آتش زهر ست...