دانلود برنامه بحارالاشعار

مهی که درهمه عمرش خدای باور بود

شعر مداحی روضه امام رضا (ع) - مهی که درهمه عمرش خدای باور بود

مهی که درهمه عمرش، خدای باور بود
فضای مکتب توحید، از او منّور بود

کسی که خوانده نبی بضعة النبی او را
گُل همیشه بهار بهشت کوثر بود

حدیث سلسله ی او زبانزد همه شد
فروغ بخش دل عاشقان حیدر بود

سرود هجرت او تا به توس از یثرب
برای اهل ولایت ،چه درد آور بود

شرر به خرمن جانش زدند درغربت
دلش از آتش زهر ستم مکّدر بود

لبش به زمزمه و دیدگان او پُر اشک
لبان و دیده ی او چشمه سار کوثر بود

چوشخص مار گزیده به خویش می پیچید
میان حجره ی در بسته دیده اش تر بود

به یک نگاه به در، شعله بردلش افتاد
گمان کنم که در آن جا به یاد مادر بود

شب فراق گذشت و گه وصال رسید
شبی که دیدن روی گلش ، میّسر بود

پس از وداع جوادش، به پیش دیده ی او
نفس نفس زد و در لحظه های آخر بود

به روی بال ملائک به عرش می بردند
گُلی که از ستم این زمانه پرپر بود

اگرچه گشت «وفایی» گُل نبی پرپر
از این شمیم بهشتی جهان معطّر بود

حاج سید هاشم وفایی

394
شعر بعدی