من گریه می ریزم به پایِ جاده ات، تا
آئینه کاری کرده باشم مَقدَمت را

اوّل ضمیرِ غائبِ مُفرد کجائی؟
ای پاسخِ آدینه های پُر معمّا

بی تو سرودیم آنچه باید می‌سرودیم
یعنی در آوردیم بابای غزل را

حتمیِّ بی چون و چِرای سبز برگرد...
راحت شویم از دست امّا و اگرها

آب و هوای خیمه‌یِ سبزت چگونه است؟
اینجا گه...