منِ ناقابل و این لطفِ فراوان نه عجب
سائلِ خسته و آقاییِ سلطان نه عجب

من درِ خانۀ اربابِ کرم آمده ام
دادنِ مُلک دو دنیا به گدایان نه عجب

حاجتم نیست بمن مُلک و مَلک بخشیدن
لیک لبخند تو ای شاه خراسان نه عجب

زندگی را بتو مدیونم و خود میدانم
بندگی خواستن از درگه سلطان نه عجب

با رضا حرفِ دلم، جان جو...