منم عزیز فاطمه ، غریب شهر مشهدم
برا نجات شیعیان ، میون دشمن اومدم
کسی به دادم نرسید ، زهر بلا شد کارگر
خدامیدونه من چقدر،تو حجره دست وپا زدم

از دست غصه ها خزونم
حالا میشه مرگم امونم
تو حجره با لبای تشنه
منتظرم بیاد جوونم

قد من از جفا خمیده
کسی غریبی مو ندیده
ندیده که به خود می پیچم
اینجا شبیه مارگ...