مرغ حق کنج قفس بال و پرش ریخت به هم
تار شد چشم و همه دور و برش ریخت به هم

آتش زهر چنان پیکر او را سوزاند
شعله زد بر تن او تا جگرش ریخت به هم

تا زمین خورد به هم ریخت زمین از غم او
آسمان دید به ناگه قمرش ریخت به هم

طلب آب نمود از پسرش گاهِ عطش
ناگهان دید ز ماتم پسرش ریخت به هم

دَمِ آخِر سر او بود ...