آه از زهر ز پا تا به سرت می لرزید
چه غریبانه پسر،حال پدر را می دید

دم آخر به کنار بدنت مهدی بود
مثل پروانه به دور تن تو می گردید

چگرت پاره،جگر گوشه تماشا می کرد
که پدر از اثر زهر به خود می پیچید

کاسه ی آب به دستان تو لرزید ولی
کی دگر حرمله ای دور و برت می خندید

شکر آقا به دلت غصه ی ناموس نبود
کر...