مرتضی مظهر جود رب بود
بهترین دلخوشی زینب بود

او که از داغ پدر دلهره داشت
مرهم تازه روی زخم گذاشت

فرق، با لخته ی خون، درهم بود
کاش، ابروی علی، سرهم بود

گفت؛ بابا چه سری دیدم من!
دل من را چو سر خود نشکن

شانه بر موی پریشان نزدی
دو شبی سر به یتیمان نزدی

دخترت را غم تو دلخور کرد
چاه...