مرا فراقِ تو آقا ، مصیبتی کهن است
چرا که روح و دلم کاملا اسیرِ تن است

یکی نبود بگوید که این چنین بودن
چه رسمِ نوکری و این چه رسمِ زیستن است؟

اگر که غیبت تو شد زیاد علت آن
گناه بی حد و عصیان بنده ای چو من است

مدام غیبت و تهمت ، مدام حرفِ دروغ
هر آنچه میکشم از این زبان در دهن است

برای بخشش من...