بکش به روی سرم دست مهربانت را
که باز حس کنم آن لطف بیکرانت را

عجیب نیست از این چشم هرچه را دیده
ندیده است اگر جلوه‌ی عیانت را

غریبه راه ندارد به خلوتت اما
به روضه یافته‌ام بارها مکانت را

"رواق منظر چشم من آشیانه‌ی توست"
کرم نما و نگاهی کن آشیانت را

به این امید که باشم اسیر دستانت
کبوترانه رها بو...