مران يكدم ساربان اُشتر، ناقه ی زينب رفته اندر گل
بده ظالم مهلتی آخر زآنكه دارم من عقده‌‌ها در دل

بده مهلت تا بمانم من در كنار اين پيكرِ بي‌سر
از آن ترسم ساربان امشب آيد و بُرّد دست‌اش از پيكر
ندارد چون طاقت ديدن مادرم زهرا، باب من، حيدر
در اين صحرا اي شترداران، ماندنم آسان، رفتنم مشكل

شترداران بي‌...