مثل یک خواهش لبریز حیا آمده بود
از هیاهوی فراگیر رها آمده بود
با دل ساده و باران زده اش نجوا داشت
که چرا دیر به حج فقرا آمده بود
رعیت سوخته از غم به پناهندگیِ
سایه ی چتر معین الضعفا آمده بود
گره زد زلف دلش را به ضریح خورشید
"هر چه درد است به امید دوا آمده بود"
او که با پای عصا سخت قدم بر می داشت
حال...