دل خراب من و وعده های احسانت
دلم شکسته چو آیینه های ایوانت
دوباره شوق تغزل حرم نشینم کرد
غزل غزل دل ناقابلم به قربانت
قرار بود ملک باشم و نشد حالا
کبوتری شده ام عاشق و غزل خوانت
مرا که بود هوای بلند پروازی
چه غبطه ها که نخوردم به حال دربانت
اگرچه سیر جهان بود در سرم اما
کبوترانه شدم ساکن خراسانت
چه ...