مادر رسید از خاک بردارد سرش را
ای بی مروت برنگردان پیکرش را

سر نیزه بر این تن نزن اینطور نامرد
دَرهَم نکن اینقدر جسم اطهرش را

این سینه جای بوسه ی پیغمبران است
بردار پایت را، رها کن حنجرش را

پاشو از این سینه نمی بینی مگر تو
روی بلندی... اضطراب خواهرش را

کشتیش، بس کن بی حیای بی مروت
کمتر بسوزان ق...