مادرى در کربلا مهمان شاه بى سر است
همچنان ابر بهارى هر دو چشم او تر است

دست بر پهلو گرفته زير لب گويد حسين
ناله هايش در حرم جلوه گر يک محشر است

ميرود تا باشد انجا زائر فرزند خويش
همره او مجتبى و حيدر و پيغمبر است

تا که سر را فاطمه بگرفت در اغوش خويش
ديد روى حنجرش هم رد پاى خنجر است

من سوالى دارم...