(لا تَدْعُوَنِّي وَيْك) اُمِّ بی بَنینم
صاحب عزای چار ماه بی قرینم
(لاتَدْعُوَنّي) باغ یاس من خزان شد
تا عمر دارم دیده هایم دُرفشان شد
(لاتَدْعُوَنّي) لاله هایم را بُریدند
در بین خاک و خون غریبانه تپیدند
سایه نشین ِ آفتابم در مدینه
دارم همیشه زخم تازه روی سینه
زخمی که مانده تازه از داغ حسینم
قامت کم...