ام البنین بود و بقیع و چشم گریان
با گریه هایش چشم گریان گریه می کرد

آه جگر سوزش به هرچیزی اثر داشت
وقتی به یاد شاه عطشان گریه می کرد

از بس که جانسوزانه از دل ناله می زد
با ناله هایش چشم مروان گریه می کرد

از بوریا و جسم پاره روضه می خواند
می زد به سر چون ابر باران گریه می کرد

از حال می رفت از بس ...