قفس وبالِ بال بود، جای آسمان نبود
زمینِ مُرده مقصدِ مسافر زمان نبود

دَمی که صاحبِ بهشت، روی خاک پا گذاشت
قرار بر بهار بود، حرفی از خزان نبود

زمین لیاقتِ امانتی که داشت را نداشت
-همیشه‌آزموده‌ای- که مَردِ امتحان نبود

چگونه شد کسی که چادرش پناه خلق بود
میان خلقِ در پناه خویش، در امان نبود...