*سَیِّدی غَیْبَتُکَ نَفَتْ رُقادی
وَ ابْتَزَّت مِنّی راحَةُ فُؤادی

غیبتت خواب دو چشممو ربوده
چشمام از هجر تو یک کاسه ی خونه
وقتی می بینم که تو خیلی غریبی
آسایش تو قلب من باشه چگونه

چرا تو ساکنی توی بیابونا
ای شهریار شدی از شهر خود جدا

تو لحظه لحظه هات به فکر امّتی
ولی خودت یه عمر انیس غربتی

ال...