غنچه ای لیک شمیم خوش گل را داری
با همین کوچکی ات ، هیبت زهرا داری

همچو آن چشمه پاکی که روان می بخشد
تو ز دریایی و اندیشه ی دریا داری

جلوه ی عصمت حقی و در این شام سیاه
کنج ویرانه چو خورشید تجلا داری

خاک را بالش خود کرده ای ای فخر زمین
چه نیازی به سراپرده دیبا داری

پرچمی را که در این ش...