عطر گلاب بود و دمِ اسفند
شکر و سلام بود و سپس لبخند

در خانه اشتیاق لبالب بود
میلاد سبز حضرت زینب بود

نوزاد گریه کرد و به هر آغوش
رفت و نشد به هیچ سبب خاموش

آمد سپس حسین و در آن هنگام
خوابید روی دست حسین آرام

او تشنه‌ از سبوی حسینش بود
دل بی قرار روی حسینش بود

چندین بهار پشت بهار آمد
در را زدند و خواستگار آمد

شرط عروس بر همه روشن بود
پیش حسین ِفاطمه بودن بود

چندین خزان گذشت و خزان آمد
همراه با دو نخل جوان آمد

زینب چه گفت ؟ گفت که مولایم
نذر شماست جان پسرهایم

از من قبول کن دو فدایی را
اما نخوان سرود جدایی را

یک جمله است دینم و عرفانم
من بی حسین زنده نمی مانم

با اینکه برده غصه توانم را
گریه نمی‌کنم دو جوانم را

من مادرم دلم شده صدپاره
صد داغ دیدم آه یک باره

بر خاک ریخت خون پسرهایش
از خیمه اش نرفت برون پایش

از خیمه اش نکرد برون سر را
تنها گذاشت دست ِبرادر را

چندی گذشت و تیره جهانش شد
وقت وداع زینب و جانش شد

زینب به سر زنان به روی تل رفت
شاه غریب تا سوی مقتل رفت

زخمی به روی زخم‌ زمین می‌خورد
از دلهره برای حرم می‌مرد

هم می‌شنید ناله‌ی مادر را
هم می‌شنید ضجه‌ی خواهر را

بر روی خاک پیکرش افتادو
از دست شمر هی سرش افتادو

سر را به افتخار نشان دادو
زینب هزار مرتبه جان دادو

سنگ و عصا رسید به گودال و
ده مرکب و حسین و لگد مال و

زینب پناه اهل حرم بود و
در خیمه ها که بود پر از دود و

آتش به جان اهل حرم افتاد
زینب به اضطرار رسید ای داد

بر زخم هاش خوب نمک می‌خورد
از هرکسی رسید کتک می‌خورد

بعد از حسین دید جسارت را
بعد از حسین دید اسارت را

سعیده کرمانی