عبا به روی سر خود کشید و هِی اُفتاد
همینکه زهر جگر را درید و هِی اُفتاد

سرِ مبارک و چشمان تار و سنگِ مسیر
میانِ راه زمین را ندید و هِی اُفتاد

چه کرده با جگرش زهر مادرش می دید
چگونه تا درِ حجره رسید و هِی اُفتاد

گرفته بود اباصلت از بغلهایش
نشست و پاشُد و آهی کشید و هِی اُفتاد

برای زهر نه در کوچه ...