عباس که ترس از غضب شیر نمیکرد
تکیه به دم و قبضه ی شمشیر نمیکرد

آن گاه که با مشک پُر از علقمه برگشت
ای کاش می آمد به حرم، دیر نمیکرد

تنها به صف لشکر دشمن زد و جنگید
در او رجز حرمله تأثیر نمیکرد

هرچند که دستان ابالفضل قلم شد
دندان به دهان داشت و توفیر نمیکرد

قولش سر جا بود که با سر به زمین خورد...