طاقت نمی آورد کم کم پشت آن در ، دست
با ضربِ پا از دَر جدا شد بارِ آخر ، دست

چون در گرفت آتش ، در ازجاکنده شد افتاد
روی سر و سینه ، به رویِ پهلو و بر، دست

آتش گذشت از دَر ، به روی صورتش چرخید
تا سَر رسید و شد سپر ،بر گیسویِ سر، دست

با آه سردش آتشِ دَر شعله وَر تر شد
وقتی که می بستند آن لحظه ز حیدر...