صحنت پناه می دهد این بی پناه را
آهوی نفس سرکش گم کرده راه را
دست مرا بگیر که چون طفل بی خیال
گم می کنم بدون شما راه و چاه را
در روزگار برزخی آخر الزمان
از من بگیر جرأت هر اشتباه را
با هر سلام تازه فراموش میکنی
بی مهری مدام منِ روسیاه را
بر شانه ی ضریح اگر گریه می کنم
از کودکی شناخت...