شده تَر چشم عالم
برات از بس غریبی
تویی که روضه خونه
شاه شیب الخضیبی

به در خونه ی تو
زدن آتیشه کینه
اونا کردن جسارت
به تو شیخ مدینه

پا برهنه بی عمامه
بی عصا،با زور و سیلی
بُردنت از خونه و شد
گوشه ی چشم تو نیلی

روی خاکا میکِشوندن
تو رو با دستای بسته
بیشتر از اینها دلت از
زخم زبونا شکسته


آه و واوی...