شَبیهِ ذَرّه اَم و مِثلِ آفتاب، رضاست
کَسی که هَست به قَلبم، قَرار و تاب، رضاست

سِپُرده اَم دِلِ خود را به دَستِ آقایَم
که صاحِبِ دِلِ بیچاره و خَراب، رضاست

کَسی که زائِرِ خود را، سه جا پَس اَز مَرگَش
نِجات میدَهد اَز پَنجه ی عَذاب، رضاست

اِمامِ ضامِنِ ثامِن، که روزِ مَحشَر هَست
کِنارِ ...