سوزانده کام خشک تو جان رباب را
اشکت خراب کرده جهان حباب را

ای غنچه محمدی گلشن حسین
نشکن به بغض، شیشه اشک گلاب را

بر ساحل فرات عطش دست و پا نزن
سوزی نمانده است لب مشک آب را

ششماهه ام بیا و پدر را وداع کن
محکم بزن برای رسیدن، رکاب را

شیری نمانده است مرا، تا به لطف آن
شیرین کنم به کام...