سر باز کرده از جگرم زخم روزگار
رفتی به سوی فاطمه بابای بیقرار!

مادر که رفت، خانه شد آوار بر سرم
آن خانه ی خراب، پس از تو شده مزار

هم با عمامه ی سر تو گریه می کنم
هم با لباس مادر و آن میخ نیشدار

این پیرمرد بین خرابه چه میکند؟
یک شب ترا ندیده و مُرده از انتظار

گرچه حسن، حسین، ابالفضل پ...