ز سوز زهر شراری به حنجرش افتاد
نفس نفس زد و از پای آخرش افتاد

اگر چه سخت در آنجا به خویش می پیچید
ولی به حجره به در،دیده ی ترش افتاد

رضا به مثل حسین و جواد چون اکبر
حسین بود که در فکر اکبرش افتاد

به کوچه روی زمین می نشست و برمی خاست
زمین که خورد فقط یاد مادرش افتاد

همین که در وسط حجر...