زپا نشسته اگر سر به زیر بالش بود
به جز خدا چه کس آگاه از ملالش بود

به قامتش که نظرکرد آسمان می دید
که مه نشانه ای از قامت هلالش بود

درانعکاس همین آینه، هویدا گشت
شکوه وشوکت وقدری که درجلالش بود

شکست هیبت کاخ ستمگران از او
یتیمه ای که به عالم فقط سه سالش بود

قسم به چهره ی خورشیدخون گرفته ی عشق
ف...