زخم بستر ها که بر پشتم اقامت کرده اند
تکّه تکّه جانِ من را غرقِ محنت کرده اند

بسترم خون و تنم خون و دو چشمم ابری است
دیدگانِ من به بارانِ غم،عادت کرده اند

وای بر دنیایِ بی خیریِ که حیدر را نخواست
بی حیا مردم به مولایم جسارت کرده اند

بعد کوچه بارها دیدم که درپیشِ رخم
بر حسن با خنده های خود اهانت ...